Uiteindelijk, na 5 jaar procederen tegen de gemeente Leek, hebben we dan toch ons gelijk gekregen bij de Rechtbank in Groningen. De zaak waar het hier om gaat is dat de gemeente onterecht een vrijstellingsbesluit heeft afgegeven t.b.v. de maatschap Wiersma/Ottema voor het rooien van 760 m houtsingel in het houtsingelreservaatsgebied Midwolde. Het rooien van houtsingels in dit gebied is strijdig met het bestemmingsplan, het streekplan (thans: omgevingsplan) en de afspraken die gemaakt zijn in het kader van de houtsingelhoofdstructuur, waarbij dit gebied als strikt reservaat is aangegeven. Een vrijstelling kan in zo'n situatie alleen gegeven worden als het gaat om een kleine, noodzakelijke aanpassing. In dit geval ging het echter om het rooien van 15% van alle houtsingels die bij de maatschap in beheer zijn. De rechtbank oordeelde dat dit geen geringe ingreep is die niet door de gegeven omstandigheden kan worden gerechtvaardigd. In een uitvoerige inhoudelijke argumentatie stelde de rechtbank ons bij al onze bezwaren in het gelijk en vernietigde het vrijstellingsbesluit.

Er heeft altijd een vreemd sfeertje van belangenverstrengeling rondom deze zaak gehangen. De maatschap Wiersma/Ottema was namelijk een belangrijke partner in de kavelruil die noodzakelijk was om het bedrijventerrein Leeksterveld te verwerven. Hoewel we dat nooit hard hebben kunnen bewijzen was het wel opvallend hoe graag de gemeente wilde meewerken aan een vrijstellingsprocedure die zo duidelijk in strijd was met alle geldende plannen en daarbij behorende regels. De hardnekkigheid waarmee zij deze procedure heeft doorvoerd doet vermoeden dat er meer belangen op het spel staan.

De gemeente moet nu opnieuw op de aanvraag van de maatschap Wiersma/Ottema beslissen (waartegen wij opnieuw beroep kunnen instellen) of zelf in beroep gaan bij de Raad van State. We wachten af....

 

Met het aantreden van een nieuwe regering lijken de plannen voor CO2-opslag voorlopig even op de lange baan te zijn geschoven. De regering wil eerst dat de nieuwe kerncentrale in Borssele qua vergunningen rond is voordat zij aan CO2 opslag wil denken. Gezien de oppositie tegen de nieuwe kerncentrale kan dat nog wel even duren. Overigens is deze actie onbegrijpelijk: de discussie over de mogelijkheden van CO2 opslag blijft immers actueel en het binnenhalen van Europese subsidie voor zo'n project (de aanvraag moet voor eind 2011 binnen zijn) zetten ook druk op de ketel. Uitstel betekent dus geen afstel!

Afgelopen zomermaanden werden we opgeschrikt door berichten dat het Rijk een aantal lokaties - waaronder twee in het ZWK - had aangewezen als mogelijke ondergrondse opslagplaats voor CO2, afkomstig van de nieuw te bouwen elektricteitscentrales in de Eemshaven. Dit bracht een stroom van reakties teweeg, zowel van voor- als tegenstanders. Er wordt momenteel ingezet op veel voorlichting en een "brede maatschappelijke discussie".
Het is een uiterst lastig probleem: eigenlijk hadden die centrales er naar ons idee helemaal niet moeten komen, maar het protest van natuur- en milieuorganisaties daartegen (waarbij Greenpace overigens opvallend afwezig was) is door de Raad van State afgewezen. Die centrales komen komen er dus, of we dat nu leuk vinden of niet. Wel loopt er nog een procedure bij de Raad van State betreffende de afgegeven milieuvergunning, waar de Natuur- en Milieufederatie Groningen zoveel mogelijk uit tracht te slepen, maar dat zal naar verwachting niet leiden tot stopzetting van de bouw van die centrales. De strenge eisen die aan de uitstoot van CO2 worden gesteld hebben geleid tot een onderzoek naar de mogelijkheden van het afvangen van CO2 bij de centrales en ondergrondse opslag in lege gasvelden. Deze opslag (in discussies CCS, Carbon Capture and Storage, genoemd) heeft naast een aantal evidente voordelen een groot aantal nadelen die momenteel door tegenstanders breed worden uitgemeten.
Het is een bijna duivels dilemma: òf je kiest voor ondergrondse opslag, òf je kiest er voor de CO2 de lucht in te blazen en daarmee het broeikaseffect te verhogen. Eigenlijk wil je ze alletwee niet, maar dat is geen optie: je zult voor een van die twee moeten kiezen. De meeste tegenstanders van ondergrondse opslag realiseren zich niet dat ze daarmee tegelijk kiezen voor een verhoogde uitstoot van CO2. En er zijn natuurlijk tegenstanders die uitgaan van "not in my backyard". En dan zijn er ook nog steeds mensen die denken dat ze de bouw van die Eemscentrales kunnen stoppen.
Wij zijn er zelf ook nog niet uit, want veel is er rondom deze nieuwe CCS-technologie nog onduidelijk (veiligheids- en milieuaspecten), of nog onbekend omdat het op deze wijze nog nooit in de praktijk is toegepast. Overigens is het nog lang niet zeker dat de beoogde Europese subsidie voor dit project wordt binnengehaald. Als het daarop afketst dan gaat het hele project niet door!

Door het plotseling overlijden (30 juni 2010) van onze secretaris Jan Wever werden wij genoodzaakt een nieuwe secretaris te benoemen. Dit is geworden: Rob Heringa.

Jan Wever was jarenlang een zeer gewaardeerd lid van onze Stichting. Bij zijn crematie werden door ons de volgende woorden gesproken:

Pingoruïnes worden niet goed beschermd.

Bij de totstandkoming van het bestemmingsplan buitengebied van Marum blijken fouten te zijn gemaakt waardoor de bescherming van pingoruïnes ver onder de maat is. Niet alleen heeft de provincie bij de Omgevingsverordening 2009 een kaart toegevoegd (6A) "Landschapswaarden" waarin een groot aantal pingoruïnes door een "technische fout" niet op de kaart terecht zijn gekomen, maar ook de gemeente heeft in de definitieve versie van het bestemmingsplan, eveneens door een "technische fout" geen aanlegvergunningenstelsel opgenomen ten behoeve van de agrarische bestemming. Dat heeft tot gevolg dat voor het uitvoeren van werkzaamheden binnen de agrarische bestemming geen aanlegvergunning (voor bv. het dichtgooien en egaliseren van pingoruïnes) meer noodzakelijk is. Tegen deze gang van zaken hebben wij samen met de Natuur- en Milieufederatie Groningen beroep aangetekend bij de Raad van State.